Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

                                      | Ustaw jako startowa| Dodaj do ulubionych|Wyszukiwarka

 
..::MENU::..
 


 
 Strona Główna   
 
 Sucha Gora   
 
 Powstanie   
 
 Poczatki   
 
 Podzial   
 
 Miejsca   
 
 Galeria   
 
 Ksiega gosci   
 
 Linki   
 
 Humor   
 
 Mini slownik Slaski   


 
     
 
..::Sucha Góra::..
 

Kolonia Ruda


Bryły rudy żelaznej, o barwie czarno - brunatnej, zdradzają na pierwszy rzut oka wielką zawartość żelaza, wynosząca do 50% i nazywane były tutaj - kornie. Lichsza ruda, pomieszana z iłem, zawiera około 25% żelaza i miała barwe brunatną - żułtom czyli rudom jej było w okolisy najwięcej. Wydobywano ją z licznych szybików znajdujących się na naszym terenie. Stąd tez pochodzi nazwa okolicy - Ruda. Kolonia ta, od samego jej zalożenia była bardzo słabo zaludniona. W 1920 r. posiadała zaledwie 13 domów. Jej rozwój związany był ściśle z tytejszym górnictwem, którego działalność była tutaj wyjątkowo krótka. Powstanie koloni Ruda przypada na ok. 1850 r. Wtym czasie czynne już były kopalnie:
- Adam,
- Beschertgluck,
- Mariens Hoffnung,
- Festina,
- Gustaw,
- Wilkommen,
- Watzmann,
- Karol,
- Eleonore.
Z czasem kopalnie unieruchamiano jako nie opłacalne w dalszej eksploatacji. Mieszkańcy Rudy, podobnie jak suchogórzanie, podjęli prace wpobliskiej kopalni i w okolicznych kamieniołomach. Pozostały liczne stawy, zapadliska i olbrzymie pagórki, usypane, dziś nie do wiary, recznie, przy użyciu jedynie łopat i taczek. A jedyna droga długo jeszcze zapalała się na skutek zasypywania się przebiegających pod nią chodnikó - źle i słabo wówczas obudowanych. Oto nazwiska głów rodzin, jako pierwszych osiadłych w Rudzie:
- Kostur,
- Kałder,
- Wiśniowski,
- Malok,
- Kozłowski (piekarnia),
- Cichowski (sklep art. mieszanych),
- Książek,
- Świerc,
- Wójcik,
- Cygon,
- Błażej i Emanuel Just,
- Suchowski,
- Kolczok,
- Bednarczyk,
- Dawid,
- Lepich,
- Pakosz,
- Liguda,


Kolonia Blechowka (Blachówka)


Dawniej było tutaj wiele stawów rybnych. Stawy te z czasem wyschły, a ich dna porosły bujną trawą, tworząc łąki, które jeszcze w okresie międzywojennym dostarczały pełnowartościowy pokarm dla krów i powszechnie chodowanych wówczas kóz. Łąki, które znajdywał się w okolicznych lasach, podlegały ochronie. Do nich należały miedzy innymi łąki zwane "segieckimi".
Pierwsi mieszkańcy zjawili się tutaj na przełomie XIII i XIVw. Czynne były w tej okolicy kopalnie rud ołowiu(galeny)z dużą zawartościa srebra. Złoża tych rud posiadały liczne, wyniesione partie, zalegające płytko, tuż pod powierzchnią ziemi. W jednym z licznych szybów, segieckich pokładów wytrysło źródełko. Było wprawdzie bardzo słabe i początkowo nie przeszkadzało w pracy. Z czasem jednak stało się uciążliwe. Postanowiono więc szybik zasypać. Przeszkodził temu nadzorca Blechmann. Przekonał właściciela,iż nie należy przerywać pracy ale trzeba wodę ze źródełka odpowiednią rynną odprowadzić poza szybiki tam pozostawić ją samej sobie. Tak też zrobiono. Woda wolniutko zaczeła spływać w kierunku niżej położonego Bytomia, żłobiąc sobie kotyto. Po pewnym czasie powstał strumyczek, nazwany Blechowką od nazwiska pomysłodawcy. Na nim, w lesie osiadło kilka rodzin górniczych. Od nazwy tego potoku nazwali swoja siedzibę - kolonią Blachowka. Zycie tutaj nie było łatwe. Daleko od większych siedzib - odludzie. Istniało ciągłe niebespieczeństwo rabunków i gwatów.
Rudy żelaza w tym obszarze gorniczym, występowały w górnych warstwach dolomitu i po wyczerpaniu się ich zasobów, kopalnie rudy przekształcono w kopalnie dolomitu. Taka kopalnia powstała w roku 1890 w Blechowce. Właścicielem kopalni była Spółka Akcyjna "The Henckel von Donnersmarck - Beuthen Estates Lfd" z siedzibą w Tarnowskich Górach, ktora nie prowadziła bezpośrednio eksploatacji dolomitu lecz wydzierżawiła kopalnię spółce "Oberschl. Eisenbahn - Baderfs Action Gesellschaft Friedenshutte". Urząd przectawicielstwa tej spółki znajdował się w Suchej Górze (Amtsvorstand Trockenberg). Kopalnia dostarczała dolomit hutniczy do hut "Julia", do huty "Hermina" w Gliwicach - Łabędach i połączona była torami za stacją kolejową w Suchej Górze.
Kolonia powiększała się, ludzi przybywało, domy rosły. Mieszkańcy Blechowki należeli przez długi czas do parafi w Reptach Starych. W roku 1911, przy przy wybitnej pomocy proboszcza z Rept, księdza Wisy, ukończono budowę kościoła w Bobrownikach Śląskich. Od tego czasu mieszkańcy Blechowki zależeli do tamtejszej parafi i tam też, na miejscowym cmentarzu grzebano swoich zmarłych.
Dzieci z Blachowki początkowo uczęszczały do szkoły parafialnej w Reptach, później do szkoły w Piekarach Rudnych, następnie do szkoły w Bobrownikach Śląskich, a ode pierwszego kwietnia 1876 do szkoły w Suche Górze. Pierwsze osiadłe rodziny w Blachowce to:
- Gedyga Piotr (sklep art. mieszane),
- Winsczyk Piotr (art. spożywcze),
- Hajda Edward (restauracja),
- Hajda (pielęgniarz amatorsko zajmował się rwaniem zębów bez znieczulenia),
- Kirszniok (gospodarz, wozak),
- Pierzchała (malarz pokojowy),
oraz Winsczyk August, Winsczyk Jakub, Ksolka Franciszka, Jaksik, Tomys, Opławski, Skowroński, Rosa, Ordoń, Susek, Gorliz, Duda, Pełka, Miodek, Koloch, Widera, Lukosz, Stiller, Kalyta, Hojka, Bok, Bereska, Brylski, Michlik, Pierzchała.

Kolonia Lazarówka


Tereny północno - zachodnie nie były jednak zbadane geologicznie, to też ówczesny właściciel tych ziem, Łazarz II Henckel von Donnersmarck, nakazał rozpocząć tam poszukiwania cennych kruszców. Aby prace w tym kierunku szybko posuwały się naprzód, założył w tym miejscu małą wioskę nazwanąod jego imienia Lazarówka. Wybito tam kilka mniejszych i wiekszych szybów, ale bogatszych pokładów poszukiwanych minerałów nie znaleziono. Po nie długim czasie zrezygnowano z dalszych prac, co spowodowało także powolniejszą rozbudowę osady. Mieszkańcy Lazarówki byli zmuszeni szukać pracy w innych zakładach. Dopiero z końcem XIX wieku znajdowali zatrudnienie w bytomskich kopalniach węgla kamiennego.
Dziś po osadzie Lazarówka pozdostała tylko jedna ulica nazwana Lazaróką, ale mieszkańcy tutejszych okolic używaja nazwy Lazarówka na okolice, w których sie mieściła.